Miklaszewski Walenty

Z Słownik historyczny "Opieka nad dziećmi na ziemiach polskich w XIX-XXI wieku"

Miklaszewski Walenty – ur. 19.05.1839 w Popielach, zm. 30.01.1924 w Warszawie; prawnik, profesor. Absolwent gimnazjum w Radomiu. W 1856 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w  Petersburgu. Dzięki uzyskanemu stypendium kontynuował naukę w Niemczech, we Francji i Anglii. W 1864 opublikował rozprawę z dziedziny prawa penitencjarnego, rok później uzyskał stopień doktora praw uniwersytetu w Heidelbergu. Następnie rozpoczął aplikację w Trybunale Cywilnym w Warszawie. Pracownik Wydziału Prawa i Administracji Szkoły Głównej, gdzie wykładał procedurę karną i cywilną. W 1867 obronił rozprawę doktorską O stanowisku przewodniczącego w sądzie przysięgłych. Profesorem zwyczajnym został w 1885. Sędzia uniwersytecki w latach 1881,1884,1887. Autor pracy Wykład postępowania cywilnego rzymskiego (1885). Współzałożyciel „Gazety Sądowej Warszawskiej” (1873). Jeden z twórców Towarzystwa Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych w Puszczy Mariańskiej. Towarzystwo otworzyło zakład poprawczy dla dziewcząt, w którym mogło przebywać do ok. 50 wychowanek. Zajęcia łączyły pracę z nauką, celem było przygotowanie dziewcząt do roli gospodyni oraz służącej. Zaangażowany w sprawę przeciwdziałania przestępczości nieletnich. Współzałożyciel pierwszego powstałego na ziemiach polskich zakładu poprawczego dla nieletnich w Studzieńcu (1881). Autor obowiązującego w nim systemu pedagogiczno-wychowawczego. Opierał się on na zajęciach szkolnych, warsztatach oraz pracy na roli i w ogrodzie. Dzieci były podzielone na ok. 18-osobowe grupy, które wydzielano w zależności od poziomu „zepsucia moralnego”, wieku a także usposobienia dziecka. Każdy oddział zajmował osobny domek, pieczę nad grupą sprawował wychowawca-nadzorca. Resocjalizacja polegała na wpajaniu zasad moralnych, drugim etapem była nauka i zdobywanie kwalifikacji zawodowych. Do ośrodka przyjmowano chłopców w wieku do 17 lat skazanych wyrokiem sądowym. W 1919 W. Miklaszewski otrzymał nominację do Komisji Kodyfikacyjnej, w której został przewodniczący Wydziału Karnego Komisji. Brał udział w pracach związanym z tworzeniem projektu ustawy o sądach dla nieletnich (1921).

Źródła: Dzieje szkolnictwa i pedagogiki specjalnej, red. S. Mauersberg, Warszawa 1990; W. Miklaszewski, O małoletnich przestępcach oraz Towarzystwie osad rolnych i przytułków rzemieślniczych : szkic ogólny, Warszawa 1872; Niedole dziecięce, red. J. Noskowski, Warszawa 1882; Prawnicy z przełom XIX/XX wieku, http://slawniprawnicy.mecenasi.pl/?option=com_content&view=category&id=9&Itemid=313, (dostęp 23.03.2023); I. Szewczyk, Opieka nad dzieckiem przestępczym na ziemiach polskich w XIX wieku, „Roczniki Nauk Społecznych” t. 33: 2005; H. Szymańska, Z problemów przestępczości nieletnich w drugiej połowie XIX w. (Początki Zakładu Poprawczego w Studziencu), „Przegląd Penitencjarny”, 1964, nr 2.