Michałowicz Mieczysław

Z Słownik historyczny "Opieka nad dziećmi na ziemiach polskich w XIX-XXI wieku"

Michałowicz Mieczysław – ur. 10.09.1876 w Petersburgu, zm. 22.12.1965 w Warszawie; współtwórca nowoczesnej pediatrii polskiej. Studiował na Carskiej Wojskowo-Medycznej Akademii. Od początków studiów związany z PPS. Po ukończeniu studiów pracował jako wolontariusz w Domu Wychowawczym dla Podrzutków, następnie w Szpitalu Dziecięcym im. Księcia Oldenburskiego, później jako ordynator w Szpitalu Rożdiestwieńskim. W 1905 wyjechał do Częstochowy i został zatrudniony z szpitalu fabrycznym huty Hantkego. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Paryża, gdzie zajął się działalnością naukową, dokształcał się z dziedziny pediatrii i pracował w szpitalu pediatrycznym l’Hospital des Enfants Malades. W Wiedniu praktykował w klinice uniwersyteckiej prof. Theodora Eschericha i Béli Schicka, w Berlinie u Adalberta Czernego. W związku z chorobą ojca w 1910 wrócił do Petersburga. W 1918 zgłosił się do wojska polskiego i został skierowany do Szpitala Ujazdowskiego (Warszawa), później pełnił funkcję dyrektora Departamentu Opieki nad Dzieckiem i Młodzieżą̨. W czasie wojny bolszewickiej w Centralnym Szpitalu Wojskowym w Warszawie. Od 1920 na stanowisku profesora pediatrii i kierownika Kliniki Dziecięcej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadził prace badawcze głównie w zakresie pulmonologii, chorób zakaźnych wieku dziecięcego, pediatrii zapobiegawczej, neurologii dziecięcej oraz diagnostyki gruźlicy i teorii choroby. Opisał m.in. oryginalną metodę opukiwania kręgów kręgosłupa w celu wykrywania powiększonych węzłów chłonnych tchawiczych i oskrzelowych w gruźlicy u dzieci oraz metody rozpoznawania i różnicowania duszności u dzieci. W czasie II wojny światowej pracował w szpitalu przy ul. Litewskiej. W 1942 aresztowany i osadzony na Pawiaku (później trafił do Majdanka, następnie Gross-Rosen). Po wojnie do 1950 pracował na UW, a później kolejną dekadę jako kierownik II Kliniki nowo powołanej Akademii Medycznej.

Źródła: A. Grzymała-Siedlecki, Sto jedenaście dni letargu. Wspomnienia z Pawiaka z lat 1942–1943, Kraków 1965; Mieczysław Michałowicz: człowiek–działacz–polityk, red. M. Jaszczukowa, cz. 1, Warszawa 1972; M. Nowakowska-Zamachowska, Mieczysław Michałowicz 1976-1965 [w:] Portrety uczonych. Profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego 1915-1945, Warszawa 2016; Z. Wiśniewski, Lekarzy losy wojenne – portrety w pasiaku, „Gazeta Lekarska” 2009, nr 6–7.