Jachowicz Eryk

Z Słownik historyczny "Opieka nad dziećmi na ziemiach polskich w XIX-XXI wieku"

Jachowicz Eryk – ur. 21.04.1842 w Warszawie, zm. 15.02.1893 w Warszawie; publicysta, dziennikarz, działacz społeczny.  Syn bajkopisarza Stanisława Jachowicza. W 1861 ukończył szkołę realną, absolwent Szkoły Głównej w Warszawie (1867). Magister praw i administracji. W l. 1867-1871 pracował jako prywatny nauczyciel języka polskiego, wychowawca w pensjach. Archiwista Towarzystwa Kredytowego w Warszawie w l. 1871-1892. Publicysta i redaktor „Kuriera Porannego”, współpracował także z redakcjami „Przeglądu Pedagogicznego”, „Gazety Warszawskiej”, „Kuriera Codziennego”, „Tygodnika Ilustrowanego”, „Tygodnika Mód i Powieści”, „Kłosów”, „Wędrowca” oraz „Biblioteki Warszawskiej”. Tworzył pod pseudonimem „Józef z Leszna”. Jego publikacje dotyczyły głównie spraw związanych z życiem Warszawy. Opisywał obrady w instytucjach filantropijnych i społecznych a także aktualności z dziedziny sztuki. Bywał korespondentem krajowym i zagranicznym. Współpracował przy redagowaniu Niedoli dziecięcych. Przedstawił historię i rolę tworzonych przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności ochronek i zakładów sierot. W swoich publikacjach nawoływał do wspierania i tworzenia instytucji filantropijnych, szczególnie tych mających na celu poprawę dobrostanu dzieci. Tym samym starał się podnosić poziom świadomości społecznej w przedmiocie ubóstwa wśród dzieci, liczby sierot, potrzebujących i roli jaką spełniają ochronki. Uważał, iż pomoc dzieciom powinna stanowić fundament działalności dobroczynnej. Opowiadał się za kontrolą jałmużny i zapobieganiu migracji żebraków do Warszawy poprzez wspieranie wyłącznie „nędzy własnej”. Wyżej cenił pomoc w zapobieganiu „nędzy moralnej” niż doraźną pomoc materialną. Współzałożyciel Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (1880). Jako działacz Towarzystwa opowiadał się za unowocześnieniem przepisów z zakresu pomocy dzieciom, modernizacji żłobków, rozbudową ośrodków zajmujących się najmłodszymi pod kątem tworzenia miejsc rekreacji na wolnym powietrzu. Działał na rzecz powstania na koszt miasta wzorcowej ochronki dla dzieci. Autor Kalendarzyka dla dzieci na rok przestępny 1884.

Źródła: E. Jachowicz, Nasze miłosierdzie publiczne, Warszawa 1883; Niedole dziecięce, Warszawa 1882; W. Korotyński, Ś. p. Eryk Jachowicz, „Tygodnik Ilustrowany” 1893, nr 165; K. Lepszy, Jachowicz Eryk Józef Wojciech [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. X, Wrocław 1962-1964; Ś. p. Eryk Jachowicz, „Gazeta Warszawska” 1893, nr 43; Ś. p. Eryk Józef Wojciech Jachowicz, „Kurier Warszawski” 1893, nr 43.